ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಬೇಸಿಗೆಯ ಮೊದಲ ಜಿನುಗು ನೀನು.

ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ, ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನ,

ಅದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಈ ಕಥೆ, ಅಪೂರ್ಣ ಗಾನದಲಿ ನಿಂತ ವೇದನೆ.

ಹೇಳದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯು,

ಸಮುದ್ರ ತಳದಲಿ ಅಡಗಿದ ಅಮೂಲ್ಯ ಮುತ್ತು.

ಕಂಡರೂ ಮುಟ್ಟಲಾಗದು, ಆಳವ ಅಳೆಯಲಾಗದು,

ಅದರ ಕಾಂತಿ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು.

ನನ್ನೀ ಹೃದಯವು, ಮರಳಿನ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು,

ಪ್ರತಿ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಅಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವುದು.

ನಿನ್ನದೇ ಕನವರಿಕೆ, ನಿನ್ನದೇ ಶ್ರುತಿ,

ಆದರೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡವಿನ ಮೌನದ ಗೋಡೆ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಗಿಂತ ದಪ್ಪ.

ನೀನು ನಡೆವ ದಾರಿ, ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಸ್ವರ್ಗದ ಭೂಪಟ.

ಆದರೆ, ನಾನೆಂದೂ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಲಾರೆ,

ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಸುತ್ತುವ ತಂಪುಗಾಳಿಯಂತೆ ನಾನು.

ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವೆ, ಆದರೆ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲಾರೆ.

ನಾವು ಅಂದರೆ, ಬರೀ ಎರಡು ದೇಹಗಳಲ್ಲ,

ಒಂದಾಗಲು ತವಕಿಸುವ ಒಂದು ನದಿಯ ಎರಡು ದಡಗಳು.

ಎದುರುಬದರು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಸಾಗಬೇಕು,

ಸೇರುವ ಆಸೆಯು ದೂರದ ಕ್ಷಿತಿಜದ ಹುಸಿ ಭರವಸೆ.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲಿ, ನಿನ್ನದೇ ಒಂದು ಗೋಪ್ಯ ಗ್ರಂಥಾಲಯ.

ಅಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವೂ ನಿನ್ನ ನಗು, ನಿನ್ನ ನಡೆ.

ಆದರೆ ಆ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಲು ನನಗೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,

ನಾವು ಬರೆದ ಈ ಕಥೆಯಲಿ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಮುನ್ನುಡಿ!

ಈ ಪ್ರೇಮವು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕರಗುವ ಹನಿಯಂತೆ,

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವ ಮುನ್ನವೇ ಆವಿಯಾಗುವ ಭಯ.

ಆದರೂ ಈ ಅಪೂರ್ಣತೆಯೇ ಸುಂದರ.

ಈ ಮೌನದಲಿ ಅಡಗಿದ ಮಧುರ ಪ್ರೇಮವೇ ನನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಪತ್ತು.